دانشگاه اصفهان مدیریت دارایی و تامین مالی 2383-1189 4 4 2016 12 21 The Optimal Portfolio of Shared Contracts of Iranian Commercial Banks in Economic Sectors (based on Post-modern Portfolio Theory) ترکیب بهینۀ تسهیلات مشارکتی بانک‌های تجاری ایران در بخش‌های اقتصادی با استفاده از نظریۀ فرا مدرن سبد سرمایه‌گذاری 17 28 21105 10.22108/amf.2016.21105 FA سعید دائی‌کریم‌زاده گروه اقتصاد دانشکده علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران. Journal Article 2014 08 20 Among the essential activities of the Banks for the benefit of themselves and their clients (customers), is allocation of resources that one of the essential aspects of resource allocation is determining the optimal combination of payment facilities to various economic sectors. In this article using the post-modern portfolio theory Approach the mean– -Semi variance approach, the optimal portfolio of shared facilities of Iranian commercial banks has been determined. The monthly average of the return rate for stock in companies operating in each sector (during 2008 to 2011) is used as the return rate of each sector. Results indicate that in the portfolios for the minimal variance or in most risk-averse condition,33% of the participatory facilities should be moved to the industry sector and mining,22 % of the facilities to housing sector and building and 29% facilities to agricultural sector. Also the facilities for the commercial and services sector16% is relatively risky, so that with an increase in the risk acceptance rate of the banking system and at the expense of decreased share of facilities in the industrial, mining and housing sector, the optimum share will increase to 26% and decrease with further increase in risk acceptance rate. تخصیص منابع از جمله فعالیت­های اساسی بانک­ها برای تأمین منافع خود و موکلین‌شان است. یکی از جنبه­های اساسی تخصیص منابع، تعیین ترکیب بهینۀ تسهیلات پرداختی به بخش­های مختلف اقتصادی است. در این مقاله با استفاده از رهیافت نظریۀ فرامدرن سبد سرمایه­گذاری رهیافت میانگین –  نیم­واریانس، سبد بهینۀ تسهیلات مشارکتی بانک­های تجاری ایران بررسی شده است. در این روش به‌دلیل تکیه بر مفهوم ریسک نامطلوب، معیار نیم­واریانس، شاخص مناسب اندازه‌گیری ریسک نسبت به معیار واریانس است. بدین‌منظور، میانگین ماهانۀ نرخ بازده سهام شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس که در هر بخش (در دورۀ زمانی90-1387) فعالیت می‌کنند، به‌عنوان معیار نرخ بازده آن بخش استفاده شده است. نتایج نشان می‌دهد در ریسک‌گریزترین حالت، باید حدود 33 درصد تسهیلات مشارکتی به بخش صنعت و معدن، حدود 22 درصد تسهیلات به بخش مسکن و ساختمان و حدود 29 درصد تسهیلات به بخش کشاورزی تخصیص یابد. همچنین سهم تسهیلات بخش خدمات و بازرگانی حدود 16 درصد و از نوع نسبتاً ریسک‌پذیر است؛ به‌گونه­ای‌ که با افزایش درجۀ ریسک­پذیری سیستم بانکی، به بهای کاهش سهم تسهیلات بخش­های صنعت و معدن و مسکن، سهم بهینۀ آن تا حد 26 درصد، افزایش و سپس با افزایش بیشتر، درجۀ ریسک‌پذیری کاهش می‌یابد.<strong>  </strong> https://amf.ui.ac.ir/article_21105_801ad9587bcf655ff36f6324ff54a389.pdf